Het enige voordeel van een tijdje in de lappenmand te liggen (wat begon met wat hooikoortssymptomen culmineerde in een uit de kluiten gewassen longontsteking) is dat ik de serie die Daan me al lang aanbevool kon bekijken.
After life.
'k Ben waarschijnlijk de enige die ze nog niet zag.
Nu ik de drie seizoenen achter kiezen heb: de serie is donker, dat wel, maar best wel heel schoon. Ricky Gervais, die After Life bedacht en schreef, bevolkt het dorpje Tambury met personages die ongegeneerd zichzelf zijn. Zelf speelt hij de rol van Tony, een journalist die probeert een weg te vinden nadat zijn vrouw Lisa overleed aan kanker. Een boeiende reis is dat, door die drie seizoenen, waarin zijn cynisme omtrent het leven naderhand afneemt. Soms iets te sentimenteel, of iets te vaak sentimenteel. Soms komen bepaalde 'scenes' ook te vaak terug, maar hoe de personages interageren met elkaar, het is meesterlijk. Wat ze zeggen ook. Een beetje te veel schuift Gervais zijn eigen humanistisch-sceptische canon naar voor, maar in veel gevallen getuigen de dialogen van een diepmenselijke scherpte en zelfs de vuilbekkende passages dienen een tederheid, een empathie en mededogen die we met zijn allen kunnen gebruiken. Ja, ik vind het een topreeks, al had het verhaal in twee seizoenen kunnen verteld worden. De onkreukbare liefde die er tussen Tony en zijn vrouw Lisa bestaat is wel misschien een van de mooiste die ik ooit op televisie zag. Al pakte de manier waarop Tony er niet in slaagt om met Emma iets nieuws te beginnen me ook in. Misschien nog meest troffen me de scènes tussen Tony en Kat. Kat belichaamt het tegenovergestelde van Tony's sceptische wereldbeeld, ze houdt zich bezig met het paranomale. Naar het einde van de reeks toe, wanneer we tot de essentie komen, doen de tegenstellingen tussen hen beiden er niet meer toe, in hun omgang met elkaar. Dat is mooi om te zien.
After life, een serie over het leven, de dood, over beginnen en herbeginnen en het vele ploeteren daartussen.
Oh, ik zou de hilarische momenten nog vergeten. Die spelen zich meestal af als Tony in zijn rol van journalist zit. De mensen die hij interviewt maken niet meteen indruk. De dikkere jongen die in elk neusgat een blokfluit stopt en ze tegelijk bespeelt, bijvoorbeeld. Feit is dat Gervais de mediawerkelijkheid niet moet overdrijven, hij toont ze gewoon zoals ze zich momenteel manifesteert. De fotograaf, die tijdens de interviews heel de tijd naast hem zit, op het einde van het gesprek gewoon zijn fototoestel neemt, blijft zitten, vanuit de sofa een ongeïnspireerde foto neemt van de betrokkene die op zijn of haar beurt hoogstens een glimlach te voorschijn haalt, ik verzeker je: die fotograaf bestaat!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten