Giovanni: 'De hoogtepunten van onze Normandië-reis'

1. Jumièges
Prachtige abdijruïne aan de oevers van de Seine, gesticht in 654.

2. Honfleur
We verbleven in het middeleeuwe en pittoreske havenstadje. Goede wijn behoeft geen krans, oergezellig en lekkere visrestaurants met schitterende menu's aan meer dan democratische prijzen. De moeite waard: houten kerk Ste-Cathérine, Vieux Bassin, wijk St.-Leonard, musée Boudin, Maisons Satie, strand...

3. Pont de Normandie
Honfleur bereik je best via de Pont de Normandie, een 2141 meter lange hangbrug boven de monding van de Seine. Het brugdek hangt op 59 meter hoogte, de hoogte van de pijlers is 215 meter. Over de brug rijden kost 5 euro maar je spaart er 60 km mee uit.

4. Kathedraal Rouen
Vereeuwigd door Monet. Heb er maar één woord voor: overweldigend.

5. Maisons Satie
Geen Musée in het geboortehuis van de nonconformistische componist-pianist Erik Satie maar een echt amusez-vous. Schitterend belevingsmuseum, even knetter als de componist zelf.

6. Musée Boudin, Honfleur
Museum met werken van belangrijke (pré-) impressionisten die in Honfleur hebben verbleven: Courbet, Boudin, Dubourg, Jongkind, Monet, Dufy, Friesz, Gernez, Hambourg, Herbo…

7. Vliegeren op het strand

8. Het achterland met zijn fraaie kerkjes

... En nog veel meer: de Place du Vieux Marché in Rouen met de plek waar de brandstapel van Jeanne d'Arc stond, kangoeroe's aaien in dierentuin Cerza in Lisieux, het stemmige stadje Pont l' évecque (met zijn bekende kaas), basiliek van Lisieux, de kustlijn met zijn duizenden veldbloemen, de weidse velden,...

Giovanni: 'Reis naar de oorlog'

Om redenen van privacy en de gevoeligheid van het onderwerp werd de naam van betrokkene in de tekst die volgt veranderd.

Onderweg naar de glasbak sla ik gewoontegetrouw enkele praatjes met mensen uit de buurt.
Meestal gaat dat over het weer.
- 'Toch nie gelijk da ze voorspeld hadden, hé ?'
Verder gaan de gesprekken meestal niet.

Vandaag wel.
Etienne wachtte me op in zijn deurgat.
- 'Nog reisplannen, Giovanni ? Of al op reis geweest ?'
- 'Normandië', zeg ik.
- 'Goh, Normandië, ik ken de streek als mijn vestzak. 'k Heb er gewerkt tijdens de oorlog: Lille, Rouen, Caen,... Noem maar op.'
- 'Gedwongen, veronderstel ik ?'
- 'Zal wel zijn, ik was amper zestien. Ik ben in Kortrijk opgepakt door de gestapo. Iedereen die zestien was werd opgepakt om te gaan werken voor de Duitsers. In wapenfabrieken, of om op de een of andere manier mee te werken aan de heropbouw van Westfalen. Die streek was onder water gelopen door een bombardement op de stuwdam ginder.'

- 'Dat kunnen we ons vandaag nog nauwelijks voorstellen', antwoord ik.
- 'Van Kortrijk werd ik naar de basis in Florennes gebracht: medische keuring en van die dingen. Zo ging dat. We kregen een paar bottines en tweeduizend frank. Bedoeling was dat we in Noord-Frankrijk zouden tewerkgesteld worden. Diezelfde dag nog zijn we uit het raam van de barak gesprongen en via het station van Florennes naar huis gespoord. Ontsnapt ! De Duitsers stonden ons uiteraard thuis op te wachten en toen ging het spoorslags naar Noord-Frankrijk.'

'Om de zes à zeven weken werkten we ergens anders. Ik herinner me de stationsbuurt van Rijsel, wat daar 's nachts allemaal lag te slapen ! Of het winkeltje aan het station van Rouen. Dat madammeke verkocht allerhande brol: speelgoed, scheergerief, bricquets,... Bestolen dat dat madammeke is ! Vlamingen waren ook dieven, geloof me.'

Etienne steekt nog wat meer vaart in zijn verhaal.
'Om de zoveel weken mochten we voor een paar dagen naar huis. Op zondag gingen we dan dansen in een café in de wijk. Dolle taferelen, tot er iemand 'gestapo' riep. Iedereen de zolder op, of de kelder in ! Onder tafel ! in de kasten ! Je wist nooit of het voor de grap was of niet. Man, dat waren tijden. Maar... ik hou je op, Giovanni, zo gaan jouw flessen nooit in de glasbak geraken.'