Giovanni: 'Lekker licht gerechtje'

Ik ben nog maar eens aan het dieten. Je kan nu eenmaal niet blijven uitzetten. Nu, deze keer is het gemeend. En... ik heb mijn boekenkast geplunderd op zoek naar lékkere lichte gerechten. (Enkele jaren geleden had ik dat steevast een contradictio in terminis genoemd, een lekker en tegelijk licht gerecht. Ondertussen weet ik wel beter.)
Hetvolgende receptje wil ik jullie niet onthouden omdat het me qua smaak, in al zijn eenvoud, echt verrast heeft.
Bijzonder lekker. En goed voor het lijntje.

1. Tagliatelli al dente koken
2. De saus: gesnipperde ui (of sjalot) en in kleine stukjes gesneden appel stoven, vervolgens flesje Orval en een beetje magere vleesbouillon toevoegen en gaar laten sudderen, saus zeven, vervolgens eventjes laten inkoken en kruiden met zout en peper
3. De groentjes: naar believen in fijne reepjes gesneden wortel en witloof beetgaar stoven, worteltjes kunnen ook gestoomd worden
4. het vlees: magere struisvogelsteaks (of steaks van hert) bakken in een hete pan, gekruid met peper en zout (mag rosé, vind ik)
5. Opdienen: taglatelli op bord schikken, met de groentjes een bedje maken waarop het in sneetjes gesneden vlees kan worden geschikt, sausje erover en rijkelijk bestrooien met peterselie

Bon appetit !
Laat gerust weten wat u ervan vond.

Giovanni: '14 dagen Ardennen' (1)

Sinds mijn zevende al ben ik kind aan huis in Hastière, een toeristische plattelandsgemeente in de Condroz, op 13 km van Dinant en 7 km van het Franse Givet. Ideaal om met de kinderen heen te trekken. Dat deden we dus ook dit jaar. Veertien dagen lang, eind augustus. Prachtige tijd beleefd, maar toch liet de vakantie een beetje een wrang gevoel na. Het gaat er niet goed, daar op de grens van de Famenne. Toeristische trekpleisters van weleer liggen er troosteloos en verlaten bij. Er heerst moedeloosheid in de toerismesector en een gebrek aan innovativiteit plaagt de horeca. Cafébazen vinden het minder moeite vergen om één trappist aan 5 euro te slijten, dan twee aan 2,5 euro het stuk. De statige hotels van destijds staan leeg en als een goedbedoelende projectontwikkelaar een dergelijk etablissement zijn grandeur wil teruggeven, loopt het project dikwijls op een sisser uit. Desalniettemin, de streek verdient een renaissance het kasteel van Freÿr waardig. Vandaar het volgende reisdagboekje met bezienswaardigheden en dorpjes die - al dan niet - een bezoekje waard zijn. Trek er gerust eens heen.

Zaterdag 11 augustus
Aankomst in Hastière rond 20.30 uur.

Zondag 12 augustus
Eén van onze eerste haltes is traditiegetrouw de abdij van Maredsous. Ook Rune komt er al een tijdje enorm graag. Een echt sacrale plaats vind ik het niet.
(Eigenlijk komt mijns inziens enkel Orval die eer toe, daar zou je werkelijk gaan geloven dat er iets meer is tussen hemel en aarde. Rond 1800 voor onze tijdrekening werd het woud er al ontgonnen. Nadien vestigden de Merovingers er zich - stof voor allerlei wilde en esoterische histories, lees er Dan Brown, Michael Baigent en Richard Leigh én Hubert Lampo maar op na -, gevolgd door de eerste monniken in 1070.)
Maredsous mag dan niet sacraal zijn, het is er ondanks het commerciële opzet leuk toeven. Hun trappist, geschonken in aarden bekers, en hun boterhammen zijn onovertroffen. Bovendien moet het zowat de enige abdij zijn waar de kinderen naar hartelust kunnen ravotten. Ja, Benedictus hield gastvrijheid hoog in het vaandel.

In hetzelfde schilderachtige dal van de Molignée ligt even verderop de burcht van Montaigle (zie foto). Althans, de resten ervan. Behoorde ooit toe aan Gwijde van Dampierre. Maar eerder waren er al Romeinse kampen en er werden zelfs resten uit de IJzertijd teruggevonden. Montaigle is het typevoorbeeld van de romantische ruïne, bovenop een rots domineert ze het dal. Geen wonder dat de burcht in de 19de eeuw herhaaldelijk op doek werd gezet. Aan de voet van het arendsnest hebben Vlamingen er trouwens een gezellig café-restaurant. Ze verhuren zelfs gastenkamers.

Els: 'Een dagje Planckendael'

Zaterdag 4 augustus.

Rune, Daan, papa en ikzelf maken ons klaar om naar Planckendael te trekken. Mit en bompa gaan ook mee, we spreken af om 9 uur in Dendermonde om de trein te nemen naar Mechelen.

Bompa loopt al een beetje zenuwachtig want we zouden wel eens de trein kunnen missen of misschien wel de boot...

Als de trein eraan komt is Rune door het dolle heen. Zo tevreden is hij. Rond 10 uur komen we in Mechelen aan en lopen vlug naar de Colomabrug om op de boot te stappen.

We schuiven aan. Rune bij mij. Daan, papa en mijn ouders samen, iets verderop. Rune en ik stappen op de boot. En dan komt bompa zijn ergste nachtmerrie uit. De boot vertrekt !

Zonder hem... zonder mit, Vannie en Daan.

Ikzelf zit samen met Rune op de boot. Zonder portefeuille, zonder GSM, zonder toegangsticketten. Het enige wat ik kon doen was op de oever wachten tot de volgende boot zou aankomen.

Rune geniet ervan, hoewel hij niet begrijpt waarom de rest van het gezelschap niet op de boot zit.

Ik zit te denken aan Daantje. Wat als hij wakker wordt en honger krijgt ?

Terwijl Rune aan de oever steentjes in de Leuvense vaart gooit hoor ik plots mijn ma roepen. Wat bleek nu ? De rest van de familie had de taxi genomen. Op de volgende boot hadden ze niet meer gewacht. Ondertussen hadden ze ook al het hele park doorkruist om mij en Rune aan de andere ingang terug te vinden.
Uiteindelijk hebben we er nog een prachtige dag van gemaakt. Rune heeft zich enorm geamuseerd. En wij ook. Rond een uur of vijf keerden we naar huis. En ja, we konden allemaal op de boot.
Een dag waar we nog vaak aan zullen terugdenken, vermoed ik.

Giovanni: 'Tweede broedsel van onze huiszwaluwen'

Onze huiszwaluwen, waarover u op deze blog al meer kon lezen (klik hier voor het desbetreffende fragment), hebben een tweede broedsel uitgebroed. Hoe we dat weten ? We kunnen uiteraard niet in het nest kijken, we gunnen de diertjes trouwens hun privacy, maar merken aan de exponentieel toegenomen kakjes op de oprit dat de eitjes zijn uitgebroed. Binnenkort zal er dus ongetwijfeld een tweede nest jonge zwaluwtjes uitvliegen.

Giovanni: 'Rune en de politieman'

Sinds Runes verjaardag is er op zijn oud cross-BMX'ke een klein megafoontje annex sirene geïnstalleerd. Met batterijen uiteraard. Bestaat er eigenlijk nog speelgoed zonder ?

Rune beleeft er de tijd van zijn leven mee.
Al fietsend roept hij door zijn rechthoekig microfoontje: 'Droge voeding kassa 4 !' (Heeft hij van mama geleerd, ze heeft een GB-verleden. Je zal er maar mee getrouwd zijn.)
Of... hij zingt. 'Ko-ko Ko-konijn, lief lief ko-konijn.'

Vorige week zaterdag vond er een wielerwedstrijd plaats in onze wijk. Voor nieuwelingen.
Een politieagent was tegenover ons huis de nadarhekken aan het controleren.
En daar was Rune met zijn fiets en... zijn mini-megafoon.
'Hier is Rune de ijsjesman ! Twee bollen, madam ?'
De agent kijkt haastig om zijn heen en rent naar zijn auto om de boordradio te controleren. Het krakend geluid van Runes speelgoedversterkertje had hem nerveus gemaakt.
Toen hij merkte waar het geluid écht vandaan kwam, lachte hij innemend.
Ik wist niet dat ze dat leerden op de politieschool, innemend lachen. Kom, hij had het er schijnbaar ook niet afgeleerd.

Naschrift
Na de koers had ik een interessant gesprekje met Evert, want zo heette de politieman. (Ongebruikelijke naam voor een agent, meestal heten ze Marc, of Freddy,... tegenwoordig ook al Kevin of Keanu)
'Ja,' zei Evert, 'Die cursus 'Nadarhekken controleren' destijds, werd gedoceerd door John Pannenkoek. Johns bijnaam in de politieschool, ik weet het nog goed, was de matrak. Amper dertig bladzijden telde die cursus, maar gezweet dat ik daar op heb !'

Giovanni: 'Rune op de Nieuwdonk'

Voor de verjaardagen van Els, Georges, Trees, Jo, Stijn, Rune en de rest van de hutsekluts nodigde grote mit uit Berlare, langs de kant van Els, ons uit voor een etentje aan de Nieuwdonk. Iedereen liet het zich smaken - Daantje at voor het eerst ijs ! - en Rune kon zich ongestoord uitleven op de speeltuin. De speeltuin voor 2- tot 6-jarigen was volgens Rune 'voor de kleine kindjes', bijgevolg zocht hij de toestellen voor 6- tot 12-jarigen op. Wat we met hem nog allemaal gaan meemaken weet ik niet, moge onze engelbewaarder ons bijstaan !

De foto is van bompa Kodak, of wat had u gedacht !

Els: 'Veel draadjes, hé mama'

Zoals jullie allemaal wellicht weten had Rune destijds een verhoogd risico op wiegedood. Ook Daantje heeft het genoegen mogen kennen om een monitor te dragen. Gistermiddag mocht ik mij om vier uur aanmelden in het UZ Gent voor de tweede slaaptest. Aangenaam kan je die test onmogelijk noemen. Noch voor Daantje, nog voor mij. Daantje moest een hele nacht doorbrengen volgeplakt met draadjes en sensoren om de hartslag, de ademhaling en de hersenactiviteit te meten en te registreren.
Om het met Rune te zeggen: 'Nie goed, hé mama, één draadje en dan gedaan, hé !'
Op zich is het niet zo erg, die draadjes en zo, maar wat ik erger vond is dat Daantje, als fervent duimzuiger, ook met de armen moest worden vastgebonden aan het bed.
Zelf overnachtte ik in datzelfde kleine kamertje waar je nauwelijks in recht kan staan en waar de warmte aan je kleeft als een vlieg op een ouderwetse vliegenvanger.
Maar... alles voor Daantjes gezondheid, natuurlijk.

Daan heeft de test goed doorstaan en kan vanaf nu door het leven zonder monitor, gedaan met de nachten vol alarmen, vals of echt.
Voor ons, de ouders, wordt het afkicken. Het monitortje gaf ons toch een zeker gevoel van gerustheid. Ik ben ervan overtuigd dat we nu een groot aantal nachten aandachtig zullen luisteren naar Daantjes ademhaling. Hij blijft alleszins nog een tijdje op onze kamer slapen.