Giovanni: 'Runehumor'

Vandaag fietste ik met Daan en Rune naar het Bospark.
De Huiveldse velden door, richting Durmen, Durme over, E17 onder en vervolgens via Molsbroek, Buylaersmeersen en Verloren Bos naar de eindbestemming.

Af en toe trekken we er eens een sprintje uit.
Dan speelt Rune nonkel Greg, Daan wordt door Rune tot Trom Bone gebombardeerd - held van de kempen en, wat weinigen weten, de hafabra-wereld. Ikzelf heb niet te kiezen. Als Rune zegt dat je Gilbèèèir bent, heb je geen andere keuze dan je lot te dragen. Willens nillens en waardig.

Meestal wint nonkel Greg. Tenzij factoren buiten zijn wil om roet in het eten gooien. 'Nu ben ik echt wel nonkel Pech', klinkt het dan.



Soit.
In het Molsbroek staat er een bord. Met een zwemverbod erop. Want: gevaar voor drijfzand.
- 'Hier ga ik niet zwemmen, hoor, papa. Te gevaarlijk !', raast Rune dan een stuk door. 'En jij en mama mogen hier ook niet zwemmen van mij.'
- 'Waarom niet ?' vraag ik dan, curieus als ik ben.
- 'Da's toch simpel, hé, papa. Anders mag ik vanaf morgen altijd zelf mijn potje koken.'

Giovanni: 'Daan krijgt Marie, de kip, op logement'

In de tweede kleuterklas woont kip Marie.
Elke dag gaat zij bij iemand anders op logement. Vandaag was het Daans beurt.

Kip Marie liet volgend bericht over haar verblijf achter in haar dagboek:

Kotkot Kodeit !
Dat was me een leuk avondje, daar bij Daan. Toen ik bij Daan thuis aankwam, mocht ik onmiddellijk kennismaken met de andere kippen: Trijn, Peppie en Kokkie,… De naam van die rare kip met die kuif ben ik eventjes vergeten. Hoe heette die ook alweer ? Juist, ja: Beatle was het. Ze wonen in een mooi groen kippenhuis, die kippen van Daantje. Met een trapje. Heel kippig, vind ik.

Daan en zijn broer Rune hebben me hun clubhuis getoond. Ze hebben het tijdens de paasvakantie ingericht. Ik mocht er enkel binnen als ik het wachtwoord kende. Sssst,… als jullie het niet verdervertellen, wil ik het jullie gerust verklappen. Het wachtwoord is 'mandarijneend'.

Verder heeft Daantje me nog in zijn boekjes laten lezen en heb ik op de go-cart mogen rijden. Ik heb zelfs even op de piano gespeeld. 'Luna, Luna, fietsebelarmonica', zong ik samen met Daan.


Daan heeft, zoals het hoort voor een flinke jongen, een stevig bord spaghetti gegeten. Zelf had ik meer zin in een boterham met choco. Kiplekker, als je het mij vraagt. Zo lekker dat ik wel drie boterhammen met choco heb opgegeten.
Toen gebeurde er wel iets heel vreemds. Ik voelde dat ik een eitje moest leggen. Tot ieders verbazing was het ei van chocolade. Te veel choco gegeten, denk ik.

De tijd gaat snel voorbij, als je je amuseert. Voor we het wisten was het bedtijd. Rune en Daan slapen in een boomhut op zolder. Daar, bij hen, kreeg ik een mooi plekje om me te nestelen.

Ik ben benieuwd wat ik morgen allemaal ga beleven.
Marie, de kip

Meer foto's kan je op Facebook bekijken.

Giovanni: 'Spek'

Ik: 'Dat is geen spek voor uwen bek !'
Daan: 'Ik wil spek !'

Giovanni: 'Kort gesprek tussen vader en zoon'

Papa: 'Dat gaat nogal een keer een verandering zijn, zo naar het eerste leerjaar gaan.'
Rune: 'Ja, dan ga ik geen dierengeluiden meer mogen nadoen in de klas.'
Papa: 'Euhm, waarom niet?'
Rune: 'Omdat je dan niet meer in de hoek vliegt, maar direct in de wei !'
Papa: '...'

Rune: 'Egeltje gevonden in de tuin'

Vandaag vond ik een egeltje in de tuin.
Het sliep.
Want het is winter.
Met zijn hoofdje tussen zijn pootjes en tegen zijn buikje aan.
Een bolletje.

Omdat het onbeschermd in het gras zat, hebben we het wat beschutting gegeven.
We gaven het een bakje met water en wat eten.
Als het egeltje er morgen nog zit bouwen we een klein huisje van enkele bakstenen en een grote tegel.
Op een bedje van warm hooi mag het daar dan verderslapen.
Tot de zon komt.

Rune

Giovanni: 'Kinderliedjes mogen best spruitjes zijn'

Ik heb me deze week eventjes verdiept in een aantal kinder-cd's. Noodzakelijkerwijs.

Niet het Wiels-repertoire waar we op TV en radio mee om de oren worden geslagen. Niet dat daar iets mis mee is, maar het mag af en toe toch iets meer zijn.

Kapitein Winokio, daar konden we niet omheen, deze week. Er zat een best of-cd gratis bij de Humo. Leuk !

Winokio kenden Els en ik al een tijdje, sinds de eerste Beren-cd. Het concept is even onverslijtbaar, degelijk als eenvoudig. Winokio nodigt artiesten allerhande uit om op de hun eigengereide manier met traditionele kinderliedjes aan de slag te gaan. Dat levert pareltjes op van Daan, Kamagurka, Buscemi, Eva De Roovere, Vive la fête, Laïs, Peter Vermeersch, Henny Vrienten, Klezmic Noiz, Rocco Granata, Stijn, Think of one, ik kan nog een tijdje doorgaan.

Dikwijls een tikje - net als kinderen - ondeugend of stout. Het plezier van het muziek maken staat in elk nummer voorop. De liedjes klinken als huiskameropname's, zonder franjes. Niet afgeborsteld, met ruwe kantjes en echte onopgepoetste instrumenten. Puur en onversneden.

(De kinderen waren deze week wild van de Humo-compilatie, alleen al omwille van de bonus-track 'Er was een vogeltje dat niet meer kon kakken' door Guy Mortier, hier te bekijken. Rep

je daarna naar de dagbladhandel.)

Steengoed is ook het album 'Steek je vinger in de lucht', waarop muzikant en doet-al Jan De Smet en Frank Vander linden (vertalingen) met oude Woody Guthrie-songs aan het werk gaan. De Amerikaanse folklegende schreef ze destijds voor zijn vijfjarige dochter Cathy. In een folk- en rootsjasje en met veel virtuositeit en tientallen instrumenten brengt Jan De Smet ze in het Nederlands. En dat werkt. Dolenthousiast worden onze kinderen ervan.

Dat heeft, behalve met de muziek, ook veel met de teksten te maken. Ze sluiten naadloos aan bij de leefwereld van de kinderen. Meer nog, ze lijken eruit weggeplukt.

Er is dus meer dan de synthpop van Samson, K3 en Plop.

Kapitein Winokio verwoordt het zo: 'Er is niets mis met fastfood-kinderpop. Ik lust ook wel eens een hamburger. Maar je moet ook spruitjes leren eten.'

De nagel op de kop !

Giovanni: 'Carolus Zjaneuvelkann (1775-1847) over de Huiveldenaar'

In een Erwetegems antiquariaat vond ik onlangs het heemkundige werk 'Een Woelrat in ’t Bolwerck' van de achttiende-eeuwse kronikeur Carolus Zjaneuvelkann. Met oog voor detail beschrijft hij het leven in zijn Zele en dat van zijn voorvaderen. Na lezing blijkt hij vooral de Huiveldenaars zeer gunstig gezind te zijn. Een aantal opmerkelijke citaten wil ik u niet onthouden.

Over Sinterklaas
Dat de Huiveldenaar de echte kindervriend op bezoek krijgt en niet Sint-Maarten heeft alles te maken met zijn volksziel: ontvoogd, geëmancipeerd en een bijzonder koele minnaar van alles wat het centrale Zeelse gezag belichaamt.

Over het verschil tussen de centrumbewoners en de Huiveldenaars
Het is bekend dat de mensen die zich in dichte drommen en schamele huisjes rond de pas gebouwde Sint-Ludgeruskerk vestigen in hun blik enkel het vuur weerkaatsen dat de Huiveldenaars als vanouds en sinds mensenheugnis in zich dragen.

Over Huiveldse wijsheid
Huivelde is niet voor niets etymologisch afkomstig van Uleveld, Uilenveld. De uil geldt in de mythologie als de meest wijze vogel. Een nachtdier zijnde kan het dingen zien die anderen niet zien. Dit duidt op wijsheid. Athena, overigens de Griekse godin van de wijsheid, wordt vergezeld door een uil. Kwatongen beweren dat sommige Huiveldenaars na te lange feestjes braakballen afscheiden.

Over Reus Cesar
De pastoor-stichter van de parochie brouwde in het begin van deze eeuw (achttiende eeuw, GVA) nog steeds een wonderdrank naar aloude traditie. Opmerkelijk in dit verband is de gedenksteen die van het eerste parochiekerkje werd teruggevonden. Die vermeldt namelijk dat de bewuste kerk door drie nijvere ‘herculen’ in amper vier dagen werd opgetrokken. Eén van hen, reus Cesar, die tot op heden onvermoeibaar in allerlei optochten opdraaft, zou zich ooit daartoe – naar een Gallisch voorbeeld - in de ketel met toverdrank hebben laten vallen.

Opdracht, vooraan in het boek (in handschrift van de auteur)
Huivelde, waar Zele trots op is ! Of,… zou moeten zijn !