Giovanni: 'Nieuwe cd-box Roy Orbison, the soul of rock 'n roll'

The Big O.

The man in black.

Roy Orbison is back. Met een nieuwe verzamelbox - vier cd's, 107 songs -, een prachtig staaltje van het oeuvre van de man met de zwarte zonnebril.

Ik kende al wat van Roy, wie niet overigens ? Maar de DVD Black & white night (met in de band en het achtergrondkoortje niemand minder dan Bruce Springsteen, K.D. Lang, Tom Waits, T Bone Burnett en Elvis Costello) die ik een tweetal jaar geleden kocht heeft me van de klasse van de man overtuigd.

Zijn stembereik is enorm, dat is algemeen bekend. De manier waarop hij zijn stem gebruikt is niet minder indrukwekkend. Wat velen vergeten is dat hij een begenadigd gitarist is, een man ook die net als Jerry Lee Lewis weet wat een beat is en hoe je een song dramatisch moet opbouwen. (Denken we in dit laatste geval alleen maar aan het wondermooie maar atypisch opgebouwde Running scared)

Zijn vroege jaren, zo toont de nieuwe verzamelbox, zijn heel rock 'n roll. Het is in de jaren '60 en '70 dat hij zijn typische stijl ontwikkelt. En van die periode hou ik enorm. Zelfs de shoebidoewaa's in de achtergrondkoortjes vind ik fantastisch. Het is de periode van Uptown, In dreams, Mean woman blues, What'd I say, het zalige Blue Bayou en zijn klassiers Only the lonely en Pretty Woman...
De cd's bevatten overigens ook heel wat minder bekend materiaal. Heel interessant als je 't mij vraagt. Wel vreemd om de man Yo te amo Maria te horen zingen, bijvoorbeeld. Zijn versie van Love Hurts is eveneens een vreemdsoortige gewaarwording.

Ook in de jaren '80 vind ik hem boeiend.

Erover is de liveversie van It's over, een commerciële zet waarschijnlijk want deze opname werd gemaakt tijdens zijn laatste concert, twee dagen voor de fatale hartstilstand. Slecht gemixt, met een overdaad aan synth-violen. Gelukkig is het overweldigende origineel ook opgenomen in de box.

Absoluut hoogtepunt is een heropname uit 1987 van zijn hit Crying (1961), in duet met K.D. Lang. Kippenvel, neem het van me aan. Lang zegt er zelf over: 'Tijdens de opname, tijdens onze samenzang, leunden we naar de microfoon toe. Onze wangen raakten elkaar. Die wang was zacht, maar tegelijk kwam er die stem uit die heel de kamer vulde. Dat was elektriciteit.'

Giovanni: 'Superlatiefst'

Ken je de ideeënleer van Plato, Bruce ?
Goed, dat spaart me een hele uitleg.

Plato, ikzelf, en voorts enkele geheel onbenullige juryleden zijn overeengekomen (per fax weliswaar, want dat draadloos internetten met hierboven staat nog niet op punt) dat jouw Live in Dublin, beste Bruce, beste Springsteen, voortaan als hét idee van een live-concert moet beschouwd worden. Al de andere, en logischerwijze aardsere live-concerten zullen slechts een schaduw van deze originele, in de vormenwereld verblijvende, idee zijn.
Bruce, je mag ons dankbaar zijn.

Of moeten wij jou danken, Bruce ?
Ja, dat lijkt me eerder bij de realiteit aan te sluiten.

Hoe heb je in godsnaam je band samengesteld ? Het lijkt wel een combinatie van een dweilorkest, The Andrew Sisters, The New Orleans Train Jegpapp Jazzband (als die al zou bestaan), gospelkoor Holy God (bestaat wellicht ergens, veel kans daarop in conservatieve Amerikaanse middens), Brassband Midden-Brabant, Rowwen Hèzze, de honky tonk-pianist van die louche nachtclub die ik nooit bezocht,... Maar dan allemaal in hun superlatiefst. Je hebt ze niet van de straat geplukt, hé, die muzikanten ? Daarvoor zijn ze te goed.

Toegegeven, ik was nooit echt een grote fan van jou.
Tot ik vorig jaar jouw Seeger-sessions kocht.
De live-adaptatie daarvan blijkt nu de grootste poprocksensatie te zijn die ik ooit beleefde.

Ik heb heel veel spijt dat ik er niet bij was in Antwerpen, in 2006. Tijdens de tour. Moet dat een feest geweest zijn. M'n krant, die anders altijd heel kritisch is, betitelde het als 'concert van het jaar.'
Goeie krant heb ik.

Verdorie, wat hou ik opeens van je, man !
En... Je beweegt heel mooi op het podium. (Dat was, laat dat onder ons blijven, vooral voor Plato - niet voor niets een Griek - het doorslaggevende argument, ik concentreerde me eerder op muzikale criteria)

Dus wil ik je danken, beste Bruce, in naam van ons genootschap.
De faxkopie van het Getuigschrift opgenomen te zijn in Plato's ideeënwereld, mag je volgende week zaterdag om 14 uur, in aanwezigheid van de verzamelde regionale pers bij mij, in Huivelde komen ophalen. Het zou een grote eer voor ons zijn.

De enige wederdienst, die ons comiteetje vraagt, is een klein huisconcertje.
Els zou graag My Oklahoma home eens horen. Henri, die ik uiteraard uitnodig, Jersey Girl en ikzelf Jesse James.

Drankencentrale Janssens zorgt voor een drankje. Of dacht je misschien dat we onze wereld niet kenden ?

Gegroet !
(Graag bevestiging per kerende)