Giovanni: 'Greg verkozen tot Flandrien 2008'

Greg Van Avermaet is gisteren in de Gentse opera door het voltallige Belgische profpeloton verkozen tot Flandrien 2008 of beste profrenner van het jaar. Hij (462 punten) haalde een pak meer stemmen dan Tom Boonen (366) en en Stijn Devolder (362).
Greg, 23 jaar, won dit jaar onder meer een rit in de Ronde van België, een rit in de Vuelta en de puntentrui in diezelfde Ronde van Spanje.
Proficiat !

Foto: Greg Van Avermaet (rechts) in actie tijdens de beroepsrennerskoers in Zele op acht oktober 2008.

Foto genomen door Georges Van Vaerenberg alias Bompa Kodak.

Najaarszonnetje in de tuin

Giovanni: 'Zele, twee weken voor Allerheiligen'

Omdat Zele, amper twee weken voor Allerheiligen, het absoluut nodig vindt om nog wat graven te ontruimen op het kerkhof van Zele-Huivelde is het misschien nuttig een blogtekst van een tijdje geleden te hernemen.

Klik hier voor de tekst 'Devaluatie van de eeuwigheid'

Giovanni: 'Met vrouw en kinderen naar De Watermolen aan de Oude Durme in Hamme'

Giovanni: 'Zeg ik het goed ? Lessen in communicatie, deel 1'

Francesca Godderis: Bedankt, Linda, ik sta hier inderdaad op de speelplaats van instituut Sint-Aloysius in Schelle. Bij mij staat de directeur, de heer Aloysius zelf. Ik vraag hem om een reactie.

Aloysius Grootjans: Ja, mevrouw, met spijt in het hart moet ik toegeven dat de vierde Metaal het vandaag toch weer een beetje te bont heeft gemaakt.

Francesca Godderis: Wat is er juist gebeurd, mijnheer... euhm... mag ik je Sint noemen ?

Aloysius Grootjans: Dat mag u zeker, mevrouw, maar laat dat tutoyeren maar achterwege. Tenslotte heb ik mijn eigen instituut. Dat kan niet van iedereen worden gezegd.

Francesca Godderis: Juist, ja... Mijnheer Grootjans, uw reactie, graag.

Aloysius Grootjans: Wel het zit zo dat Kevin A., bijgenaamd de Puistenkop, wederom betrapt is op het roken van een sigaret in de toiletten. De vierde al dit schooljaar.

Francesca Godderis: En daar treedt het instituut streng tegen op ?

Aloysius Grootjans: Als u dat maar weet, mevrouw. Voor u het weet heeft zo'n jongen gele vingertoppen en geraakt hij er niet meer van af. Beter voorkomen dan genezen, zeg ik.

Francesca Godderis: Mijnheer Grootjans, als ik goed ben ingelicht betrapte u op het moment dat u deze zwaarwichtige feiten vaststelde nog twee andere leerlingen op heterdaad ?

Aloysius Grootjans: Juist, mevrouw. Op dat eigenste moment ben ik erin geslaagd een aanslag te verijdelen.

Francesca Godderis: Een aanslag ?

Aloysius Grootjans: De genaamden Kevin B. en Kevin C. stonden op het punt een pakje gist in de toiletpot te kieperen.

Francesca Godderis: Gist in de toil...?

Aloysius Grootjans: (onderbreekt Francesca) Als ik even mag, mevrouw. Mijn communicatieadviseur heeft me geleerd de feiten steeds te kaderen, ze in een breder perspectief te plaatsen. Vandaar: het ging om instantgist van het merk Boom a bang bang. Een schadelijk goedje, hoor. 20 gram moet het ongeveer geweest zijn. U moet niet vragen wat voor een ravage dat zou hebben aangericht. Gewoon gekocht hier in het winkeltje om de hoek.

Francesca Godderis: Met dank voor deze interessante details, mijnheer Grootjans, maar bent u niet bang dat u door deze informatie mee te delen leerlingen op gedachten heeft gebracht ?

Aloysius Grootjans: Kevin B. en Kevin C. houden zich wel even gedeisd, ik heb ze een maand geschorst. Maar nu u het zegt, als Kevin D. en Kevin E. uw uitzending bekijken en dit ter hunner ore komt, dan hebben we het morgen vlaggen.

Francesca Godderis: De genaamde Robin V. vreest u niet ? Nochtans heeft die ook een beruchte reputatie hier op de school.

Aloysius Grootjans: Robin ligt niet zo goed in de groep. Waarom weten we eigenlijk niet. Onze leerlingenbegeleidster zoekt het al een tijdje uit. De kans dat hij zich door Kevin A., B., C., D. en E. laat meeslepen is vrij klein. Maar als u me nu wil excuseren: in de metselaarsklas ligt nog een tube siliconen, ik moet dringend wat beerputdeksels gaan vastlijmen. Preventie dragen we hier in ons instituut hoog in het vaandel, ziet u ?

Els: 'Mager, magerder, magerst'

Vroeger, toen ik nog kind was, én heel erg mager, kreeg ik dikwijls te horen of ik nog wel goed at.
Mijn grootmoeder, mit Louise, zei altijd dat 'ge goed moest eten en er kloek moest opstaan'.
Onze dokter zei dat ik mijn borsten moest laten zien, eigenlijk was dat om een goede houding aan te leren voor mijn rug maar ook omdat ze gezien mochten worden.

Nu moet je maar eens een vrouw zoeken die nog een beetje borsten heeft en daar niet vanaf wil, een poep is helemaal uit den boze.
Ik vraag mij echt af waarom, waarom mag een vrouw geen vrouwelijke vormen meer hebben ?
Mijn mit Louise zei altijd: 'Uit een zwangerschap kom je niet ongeschonden uit, maar je hebt er wel iets zeer moois voor in de plaats.'
Wel, ik ben ook niet ongeschonden uit mijn twee zwangerschappen gekomen, maar ik ben trots op het lichaam dat twee kinderen heeft gedragen en gebaard.

En het zijn niet alleen vrouwen die zonodig mager willen zijn, ook mannen willen in kindermaten passen. Het is een algemeen verschijnsel geworden. Ik ken zelfs iemand die als hij op reis gaat zijn weegschaal meeneemt en perfect weet hoeveel calorieën er in een glas wijn en in een pilsje zitten.

Vrouwen en mannen, laat ons onze natuurlijke vormen aannemen, laat ons pronken met onze welgevormde borsten en poep, binnen proportie uiteraard! Een bierbuikje - binnen de perken -, mannen, mag ook.

Giovanni: 'Reis naar de oorlog'

Om redenen van privacy en de gevoeligheid van het onderwerp werd de naam van betrokkene in de tekst die volgt veranderd.

Onderweg naar de glasbak sla ik gewoontegetrouw enkele praatjes met mensen uit de buurt.
Meestal gaat dat over het weer.
- 'Toch nie gelijk da ze voorspeld hadden, hé ?'
Verder gaan de gesprekken meestal niet.

Vandaag wel.
Etienne wachtte me op in zijn deurgat.
- 'Nog reisplannen, Giovanni ? Of al op reis geweest ?'
- 'Normandië', zeg ik.
- 'Goh, Normandië, ik ken de streek als mijn vestzak. 'k Heb er gewerkt tijdens de oorlog: Lille, Rouen, Caen,... Noem maar op.'
- 'Gedwongen, veronderstel ik ?'
- 'Zal wel zijn, ik was amper zestien. Ik ben in Kortrijk opgepakt door de gestapo. Iedereen die zestien was werd opgepakt om te gaan werken voor de Duitsers. In wapenfabrieken, of om op de een of andere manier mee te werken aan de heropbouw van Westfalen. Die streek was onder water gelopen door een bombardement op de stuwdam ginder.'

- 'Dat kunnen we ons vandaag nog nauwelijks voorstellen', antwoord ik.
- 'Van Kortrijk werd ik naar de basis in Florennes gebracht: medische keuring en van die dingen. Zo ging dat. We kregen een paar bottines en tweeduizend frank. Bedoeling was dat we in Noord-Frankrijk zouden tewerkgesteld worden. Diezelfde dag nog zijn we uit het raam van de barak gesprongen en via het station van Florennes naar huis gespoord. Ontsnapt ! De Duitsers stonden ons uiteraard thuis op te wachten en toen ging het spoorslags naar Noord-Frankrijk.'

'Om de zes à zeven weken werkten we ergens anders. Ik herinner me de stationsbuurt van Rijsel, wat daar 's nachts allemaal lag te slapen ! Of het winkeltje aan het station van Rouen. Dat madammeke verkocht allerhande brol: speelgoed, scheergerief, bricquets,... Bestolen dat dat madammeke is ! Vlamingen waren ook dieven, geloof me.'

Etienne steekt nog wat meer vaart in zijn verhaal.
'Om de zoveel weken mochten we voor een paar dagen naar huis. Op zondag gingen we dan dansen in een café in de wijk. Dolle taferelen, tot er iemand 'gestapo' riep. Iedereen de zolder op, of de kelder in ! Onder tafel ! in de kasten ! Je wist nooit of het voor de grap was of niet. Man, dat waren tijden. Maar... ik hou je op, Giovanni, zo gaan jouw flessen nooit in de glasbak geraken.'